Biraz kapalı, serin, perdeleri uçuşturan bir hava... Akşamdan planlamıştım, fotoğraf çekecektim eve giren ilk ışıklarla, lavanta keseceklerim olacaktı model. Oldu da, ara ara kendini incecik gösteren güneş doğal filtremdi. Bu kadar denk gelebilirdi ışık, eski fotoğraflarla öyle bir uyum içinde oldu ki, beynimin çatı katında hatıralara ışık tutarken hissettim kendimi.
Bir çay koydum, domatese zeytinyağı döktüm, ağzımın içindeki lezzetle yayılmaya başlayan zeytinyağı kokusu ağır ağır tüm vücuduma nüfus etti, o an çok eskilerdeydim sanki. Oysa ki o fotoğraflar bana ait değildi, kişileri tanımıyordum bile. Sahafın birinde tozlu bir valizin içinde en mutlu, en hüzünlü yüzleri aradığım bir günde buldum o fotoğrafları tanesi 50 kuruşa.
Akşam lavanta kokusunun eşliği ile diktiğim keseciklere sabah Tom Waits sesiyle can verdi, işte tam da istediğim gibiydi lavanta gibi narin Tom Waits gibi çatallı ve kırık.
